8/05/2016

Czy wiatr może mieć swój cień ?!

CIEŃ WIATRU 


Autor: Carlos Ruiz Zafón
Wydawnictwo: Muza S.A.


W letni świt 1945 roku dziesięcioletni Daniel Sempere zostaje zaprowadzony przez ojca, księgarza i antykwariusza, do niezwykłego miejsca w sercu starej Barcelony, które wtajemniczonym znane jest jako Cmentarz Zapomnianych Książek. Zgodnie ze zwyczajem Daniel ma wybrać, kierując się właściwie jedynie intuicją, książkę swego życia. 
Spośród setek tysięcy tomów wybiera nieznaną sobie powieśćCień wiatru niejakiego Juliana Caraxa. Zauroczony powieścią i zafascynowany jej autorem Daniel usiłuje odnaleźć inne jego książki i odkryć tajemnicę pisarza, nie podejrzewając nawet, iż zaczyna się największa i najbardziej niebezpieczna przygoda jego życia. Przygoda ta da również początek niezwykłym opowieściom, wielkim namiętnościom, przeklętym i tragicznym miłościom rozgrywającym się w cudownej scenerii Barcelony gotyckiej i renesansowej, secesyjnej i powojennej.



Książkę C. R. Zafóna dostałam jako "prezent" za dobre wyniki w nauce, wraz ze świadectwem. Co prawda podałam mojej wychowawczyni 3 inne tytuły książek, które chciałabym otrzymać, dlatego też w chwili wręczania mi jej byłam lekko zawiedziona. Czy to mnie zraziło do przeczytania powieści? Tak. I to trochę bardzo... Sama nie wiem dlaczego, ale podświadomie potraktowałam ją jako lekturę szkolną, którą muszę przeczytać. Tak więc, po wyznaczeniu - mniej więcej - czasu, w jakim chciałabym mieć to już za sobą, otworzyłam pierwszą stronę i zaczęłam czytanie.

"Wciąż pamiętam ów świt, gdy ojciec po raz pierwszy wziął mnie ze sobą w miejsce zwane Cmentarzem Zapomnianych Książek. Szliśmy ulicami Barcelony. Były pierwsze dni lata 1945 roku. Miasto codziennie dusiło się pod naporem szarego jak popiół nieba i słonecznego żaru, zalewającego Ramblę Santa Mónica strumieniem płynnej miedzi. – Danielu, to, co dzisiaj zobaczysz, masz zachować wyłącznie dla siebie – ostrzegł mnie ojciec..."

Akcja powieści rozgrywa się w Barcelonie. Jest to okres powojenny, jednak wciąż odczuwalne są jej skutki. Głównym bohaterem jest Daniel Siempre - młody, dynamiczny chłopak.
Książka porusza wiele problemów m. in. pierwsza miłość, przyjaźń, wartości rodzinne, czy w końcu dojrzewanie i chęć rozwoju pasji, marzeń... 

Moje pierwsze wrażenie? Cóż... jak to z "lekturami" bywa, powieść na samym początku wydała mi się niesamowicie nudna. Do tego stopnia, że myślałam, że czytam coś opartego na faktach, o ile nie typowe dokumentalne dzieło. Jednak wraz z (nie za szybkim) rozwojem akcji, zaczęłam się powoli przekonywać. Mimo mojego zniechęcenia, wciągnęłam się w czytanie już od początku (choć za każdym razem tłumaczyłam to sobie, że "chcę to mieć już za sobą").
Kiedy już mi się trochę spodobało, w powieści wydarzyło się coś, przez co na nowo lekko zwątpiłam. Stwierdziłam, że ta książka jest bardzo przewidywalna i że wiem jak się skończy - chociaż nie byłam nawet w połowie... Na szczęście byłam w błędzie!  Po jakimś czasie, akcja nabrała tempa. Wszystko robiło się coraz ciekawsze i (nareszcie!) poczuć można było "dreszczyk emocji". 
Ostatecznie, Cień Wiatru wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Może przeczytam kolejne tomy z cyklu "Cmentarza Zapomnianych Książek"?

Cień Wiatru to połączenie dobrego romansu z kryminałem. Opowiada o tym, że jedna książka może zaważyć na całym naszym życiu. Wreszcie, to opowieść o tym, że los lubi się powtarzać, jednak wyciągając odpowiednie wnioski, można zmienić bieg wydarzeń. Jestem prawie pewna, że ta książka pozostanie w mojej pamięci na bardzo długo i z przyjemnością do niej kiedyś powrócę. Po raz pierwszy spotkałam się z książką, w której smutek tak dziwnie przeplata się z radością. I Wam również ją polecam (szczególnie, jeśli jesteście ciekawi i chcecie przeczytać coś "innego")!

Na koniec moje 3 ulubione cytaty z tej książki.

"Nigdy nikomu nie ufaj, Danielu, a tym bardziej ludziom, których podziwiasz. Bo nie kto inny, ale właśnie oni zadadzą ci najboleśniejsze rany."

"Sekret wart jest tyle, ile warci są ludzie, przed którymi powinniśmy go strzec"

"Prawdziwa nienawiść to dar, którego człowiek uczy się latami."

Ocena: 7 / 10

1 komentarz:

  1. Muszę mamę naciągnąć na tą książkę *O*

    Pozdrawiam
    http://czarny-kotyszek.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń